Een zot gedacht

Nancy Speeckaert en Bart Vanvolsem
Don Boscoparochie, Buizingen

Deel uitmaken van de parochiegemeenschap van Don Bosco Buizingen is voor ons, zoals het leven zelf, iets wat met de jaren is gegroeid. Toen we jong en onbezonnen op zoek waren naar een plek om “iets nieuws te beginnen”, met een “zot gedacht”, om een droom eigenlijk van jonge mensen weer in een gemeenschap waar te maken, kregen we die kans in Don Bosco Buizingen. Het was niet zo dat mensen kritiekloos zomaar aannamen wat anderen er wilden op poten zetten. Wij noemden het 'een jonggezinde viering', waarin wij eenmaal per maand ruimte kregen om te groeien en te geloven, en te zoeken en te proberen en ook om op onze bek te gaan. Zo is het ooit begonnen voor ons als koppel. Dankbaar zijn wij om die gekregen kansen. Die zullen we niet licht vergeten.
Intussen is de motivatie gegroeid, samen met de leeftijd, het gezin, de kinderen. Ons gezin voelt er zich thuis, drie van onze vier kinderen zitten er in vormselcatechese van “De lange weg” en onze jongste die vindt nog steeds zijn plek in de nevenviering en tussen alle mensen die een beetje als familie zijn voor hem.
Het meest deugddoende aan de vieringen is de veelzijdigheid ervan. Ieder geeft het beste van zichzelf bij de voorbereiding van de viering. Zo krijg je steeds wat nieuws om mee van te proeven, nieuwe inzichten, nieuwe oproepen. Toch zit dat geheel steeds in een vertrouwd kader, met elke zondag weer een voorganger die, gelovend in God en mensen, probeert daar sereen en gedreven voor te gaan. Ontmoeting is iets wat elke zondag aan bod komt, met een uitgebreide vredeswens, met 'flux' (wat betekent dat in een beurtrol van telkens twee personen bij de ingang van de kerk iedereen welkom wordt geheten), met eens per maand een barmoment bij onze kerkbar.
Dit alles ligt voor ons kort bij hoe wij ons christen-zijn graag willen beleven: als een boeiend voorbeeld voor onze kinderen, met aandacht en inzet voor de mensen en de wereld rondom ons, op een plek waar we met ons gezin kunnen thuiskomen.
Hier bij ons in onze gemeenschap vind ik wat ik elders niet kan vinden: voorgangers die niet bang zijn om naar Jezus voorbeeld het brood te breken en de wijn te delen, kinderen te dopen, families te steunen bij een overlijden; koppels die koppels huwen, jonge mensen die kansen krijgen om mee vieringen voor te gaan en te leren wat dat is. Het is hier eigenlijk gewoon dat we proberen om naar Jezus’ voorbeeld samen te komen en terug te denken aan en te leven naar wat Hij zoveel eeuwen geleden heeft gedaan.
Hier kan je ook terecht met creativiteit: er is een bar in de kerk ontstaan, we kweken groentjes om te koken van woede, er is een grote tuin waar je appels kan plukken, een blokhut,een vuurplek, een meditatietuin. Onze parochielokalen leven tijdens de week tot op de zolder. Het is er gezellig als mensen van allerlei pluimage er binnenlopen en er zich welkom weten dankzij een toffe coördinator die er haar hart heeft verloren. Wat wil je nog meer?

Vertel het verder: