Overslaan en naar de inhoud gaan

Een parochiegemeenschap op eigen benen

Een parochiegemeenschap op eigen benen
 
Het gaat over een kleine parochie in het Gentse. Enkele jaren geleden overleed de pastoor. Hij was een progressieve, verstandige en charismatische man die een actieve groep leken bezielde. Na zijn dood kreeg de parochie een “tevens”-pastoor die vijf kerken te bedienen heeft. Daardoor is er niet elke zondag een eucharistieviering.
Maar de parochieploeg ging door.

Hoe doen zij het?
Elke maandagavond bereidt een groep van vier of vijf mensen (in beurtrol) de zondagvieringen voor (ook die met de priester). De lectoren, de (leken-)predikant en de gebedsvoorganger(s) lezen en bespreken de gebeden, de lezingen en de liederen van de volgende zondag. Dat is de basis voor de preek. Er is ook een koor en er wordt goed gezongen.
Als de priester er niet is, worden de instellingswoorden niet gezegd. Er staan dan drie / vier mensen achter de altaartafel. Zij bidden samen het hooggebed en er is uitreiking van het brood. De ploeg is er zich goed van bewust dat dit tegen de regels van het bisdom is. Want gebeds-vieringen op zondag ter vervanging van de eucharistie zijn er verboden. De groep is het erover eens dat zelf de instellingswoorden uitspreken: "een brug te ver zou zijn". Niet voor de aanwezigen (elke zondag een honderdtal), want die zien geen verschil en vinden het prima dat ze in hun eigen kerk kunnen vieren. Maar het zou de verhouding met de priester die de inzet van de ploeg heel erg waardeert zeker bemoeilijken. Niets forceren is de boodschap.

Inspirerende initiatieven
Die kleine gemeenschap heeft ook nog een aantal andere inspirerende inititatieven ontwikkeld.
Eén keer per maand is er "leerhuis": wie wil komt een uur vroeger naar de kerk om in groep de tekst van het evangelie te bespreken.
En er zijn de Pinksterdagen. Omdat men in de vakanties niet elke maandag kan samenkomen ontwikkelde men voor de vieringen van juli en augustus een ander systeem. De aanwezigen in de kerk worden in groepen verdeeld en elke groep bespreekt één zondag van de vakantieweken. Hun gesprek wordt dan de basis van de viering: zo draagt elke gelovige ook bij aan de preek en is extra betrokken op die viering waaraan hij/zij heeft meegewerkt.

Wij zullen doorgaan!
Alleszins wil die gemeenschap doorgaan. “Wij willen niet naar een centrumkerk! Zelfs als men de kerk sluit, blijven we samenkomen om te vieren, ergens in de omgeving". Dat is de eensgezinde overtuiging. Een sterke ploeg van een 70-tal vrijwilligers staat daar achter.

Kan men hierover iets anders zeggen dan: “Waar twee of drie in mijn naam bijeen zijn, daar ben ik in hun midden”?

Dani R. Leroy

« Terug naar de koffer

Vertel het verder: