Waar zoekers thuis zijn

Paul De Witte
Jebron, Aalst

Naast de ontmoeting met Annemie in 1971, die twee jaar later mijn vrouw is geworden en de moeder van onze drie kinderen, is mijn engagement binnen Jebron in Aalst de genade van mijn leven geworden. Ik heb daar mogen meewerken aan een zich christelijk noemende gemeenschap, een vrijplaats voor geloven, een plek waar zoekers nog altijd thuis zijn. Dat laatste is onze baseline geworden: waar zoekers thuis zijn. Ook dat is een paradox: want een zoeker is bij definitie nergens echt thuis, een zoeker settelt zich niet, maar blijft soms rustig, maar nog vaker onrustig op zoek en dus onderweg. Zoals klinkt in het lied 'Wonen overal nergens thuis'. Messiaans geloven is kiezen voor een nomadisch bestaan. Of zoals Huub Oosterhuis het plastisch verwoordt: een kerk staat, een ekklesia gaat.

Daarnaast ben ik ook woordvoerder van Basisbeweging, de huidige naam voor het Netwerk van kritische christenen en basisgroepen. Zo’n 20 tot 30 groepen van heel verschillende pluimage maken deel uit van dit Netwerk. Als woordvoerder draag ik ook het verdriet en de ontgoocheling mee omdat er heel wat groepen zijn die nooit van zich laten horen, en dit terwijl juist nu in deze kerkelijke barre tijden zoveel nood is aan overleg tussen mensen die willen gaan voor een ander gezicht van de kerk. 

In barre kerkelijke tijden
soms nergens thuis zijn
nomadisch bestaan
in die wereld is Jebron
mijn onderweghuis.

Vertel het verder: