Verbonden in een Bezield Verband

Filosofenfontein werd ons bekend via een doopviering van vrienden. Het authentieke, het oorspronkelijke, het persoonlijke van die doopviering beklijfde en in de weken daarop kwamen we zo af en toe terug. Naast een tuin zwanger van beelden, bleek deze gemeenschap zwanger van Goddelijke woorden. De woorddiensten waren soms poëtische pareltjes, hielden soms scherpe vragen in, boden dan weer verrassende inzichten, vaak vergezichten. De woorden raakten. Ze troffen. Ze waren met name niet wereld-vreemd, maar levend. Omdat ze getuigden van het persoonlijk wedervaren van de mensen in de gemeenschap. Die lef om het persoonlijke soms in kwetsbaarheid te durven uiten, dat drong diep binnen. Ik herinner me zo de getuigenis om het verlies van een kind, of het verlies van een man, of het verwerken van een scheiding. Het eerste contact ontstond dus in het woord, in die inspirerende verhalen uit de Bijbel die tot een herberg werden voor persoonlijke verhalen.
Meteen daarbij viel de vredeskus in goede aarde. De vredeskus is een vast moment in de viering waarbij we elkaar de hand, een kus, een knuffel geven. In elk geval, het lichaam samen met oogcontact en hand, - zintuigen van respectievelijk de ziel en het hart -, maken nader contact mogelijk. Onvermijdelijk en moeiteloos ontstaat er contact met de andere bezoekers. Je praat eerst vaag en algemeen, maar door de herhaling ontstaat de chemie waarbij je je openstelt voor de warmte van de mensen. En zo gebeurde het vaak dat ik ging verlangen naar Filosofenfontein als naar een thuis. Een thuiskomen. Een plek waar je mag aankomen, aanmeren, er zijn. En waar geen vragen gesteld worden als je er eens niet kan zijn.
Een hoogtepunt in dat samenkomen is het jaarlijkse feest in Filosofenfontein. Toen pater Marcel 65 werd, scheen de zon op een 100 meter lange tafel op de private weg van het domein, zo een beetje zoals in de beroemde reclamespot van Dreft. Maar dan met Ecover. Kent u de film “Lord of the Rings”? Herinnnert u zich het feest van de Hobbits in de openingsscène? Wel, zo ongeveer is het Filosofenfonteinfeest. Gemoedelijk, zacht, met een zelfgebrouwen lach en wijn, een eenvoudig vijfsterrenmaal, met betrokkenheid besausd, en met heet water afgewassen.
Intussen werd het hoofd en de interesse geprikkeld door de thematische dinsdagavonden, waar we nu eens samen een boek bespreken, een externe spreker zijn verhaal doet, we elkaars stiltes openbaren, of filmbeelden bekijken en becommentariëren. Je ontdekt er persoonlijke deskundigheid, of authenticiteit en zo gaan steeds weer nieuwe mensen-werelden open. Je bent als het ware een Living-stone, een levende steen die weer eens in zijn rivier herlegd wordt, als in een levende ontdekkingsreis. En dan, zomaar, werd me gevraagd, - of vroeg ik er zelf naar? - of ik ook wou voorgaan. Ja, Filosofenfontein biedt de mogelijkheid om voor te gaan. We hebben zo een twintigtal voorgangers, leden van de gemeenschap, die in afwisseling met pater Marcel, Bijbelkenner en coördinator, de dienst mee vorm en inhoud geven. Dat voorgaan, dat is voor mij tijdens de voorbereiding huid afschrapen én nieuw vel laten doorkomen. Dat is zelf door een proces van Bijbelinspiratie en -kennis gaan, en verrukt zijn als een kind over de magie van de zichzelf vervullende woorden alsook wanneer de toehoorders je achteraf komen verwarmen met appreciatie, dat ze het inspirerend vonden, dat je luid genoeg sprak of duidelijk articuleerde. Voorgaan is zelf die stroom mogen zijn waarmee ik ooit geraakt werd. Een voorrecht.
Tenslotte nog dit. Ikzelf ben geen held in zang. Maar ik kan niet omheen ons koor en ons orgel. Ons koor geeft me een gevoel van fierheid. En ik merk dat steeds meer de eigen, ‘in-house’, zelf gecomponeerde liederen de boventoon krijgen. “Wie anders zou de hemel dragen, dan zij die van de aarde houden in een zachtmoedige omarming” is ons lijflied nr. 001. Kon ik je maar de melodie laten horen, maar die kan ik niet op papier zetten. Of nog, onze mantra “keer U om naar ons toe, keer ons toe naar elkaar”. Op het einde van elke viering is dat onvermijdelijk wanneer onze organist met een afsluiter-uitsmijter door onze kerkelijke ruimte ons terug de richting aangeeft. Terug naar huis. En in feite vat die mantra onze Filosofenfontein mooi samen: “keer U om naar ons toe, keer ons toe naar elkaar”.

Vertel het verder: