Een Oecumenische viering in Het Veer

Vader, moeder zult gij eren

Door de zorgvraag van mijn vader zit ik er midden in en het zet me vaak voor een dilemma. Een oecumenische viering, het deed me vermoeden nieuwe gezichten te zien. Het grote aantal aanwezigen gaf direct een goed gevoel. Ook het baby’tje dat zich liet horen, en de tedere aandacht die het kreeg, illustreerde meteen het onderwerp.
Tijdens de situering van het thema werd ik geboeid door het rijke verruimende taalgebruik. De inbreng van de “African Voices” kwam recht uit het hart, ongekunsteld, zonder zorg over het aantal strofes. Als het uit het hart komt is het nooit te veel.
De overdenking van ds. Lianne van de Protestantse kerk plaatste het thema in een het breder bijbels kader en reflecteerde op onze samenleving. Boeiend! Haar uitnodiging om stil te staan bij onze eigen doorgevers van “Thora” en traditie was even verrassend. Het breken van het brood, “de oudste gebaren van het leven” is altijd een sterk moment van verbondenheid. De wensdronk blijkt eigen te zijn aan het Veer. Hoe gaan de Protestantse kerk en de andere basisgemeenschappen daar mee om? Er was een gevarieerde inbreng van bekommernissen en wensen, ik heb er voor mezelf nog enkele toegevoegd.
Het pianospel, de begeesterende liederen, de gasten van Sint Gerardus, de ruime blik op de wereld... het was goed! Een babbel achteraf kon er niet meer vanaf. Er wordt immers ook gemeenschap gevormd rond de tafel thuis. Weer een dilemma…

Vertel het verder: